Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Adamın başında derin bir yara izi vardı. Kavganın başına bir mühimmat parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Mehmet'ti. Savaş ortamında dertli izler asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danca tesisinde bir zaman bakım görmüştü. Sağ kolu kullanamıyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Bazı günlerde avucuma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının ihtiyacı amaçlı okulun yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazı çocuklar savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın sakın!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile ortamında uyum güçlüğü.

Psikolog danışmanı çabalar sonuç vermedi. Okul yönetimi, durumu görüşmek için oğlunun ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girişte, Rahman kalktı, “Muallim!” söyledi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye ilk kez yaptı.

Kış aylarında ben iki] çorap. Dede, çorapsız geldi. Ceketin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. Okuldaki geçmişini ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman çok rahatsız oldu. Hıçkıra hıçkıra başladı. Çocuk ruhu gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise kendisini “Hala gözleriyle gözü açık şekilde yatarken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanarak odadan ayrılmak istedi. Durumu fazla ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin de destekleriyle Rahman’ın birkaç danışmana yönlendirilmesine karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ile koordine görevi bana.

Sonraki günlerde o çocuk koro koşarken kapıya vurdu. Zararı olmadı ama canı yandı, uzun yoğun ağladı. Onu teselli etmek destek olmak kucağını tutarak kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir boya kalemleri koydum. Raftan aldım, birkaç kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzaktan onu sessiz sade> izledim. O çocuk, renkli kalemlerle bir çizerken bana dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kağıt getirip bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok bitkin, uyumak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. O yıl başka bir okulda çalışmaya. O çocuk gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır’la buluştum. Beni fark etti, “Hoca!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü sinirlendi; bana gizlemedi. Oğul sonraki gelişen birçok Kriminal olaylara sorumsuzca yetkililer kayda işlenmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir tane kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Tüm gayretlerimize rağmen o çocuğu kurtaramamış olduk.